Ο αλησμόνητος ‘λέοντας του Πόντου’
Αλησμόνητο ‘Λέοντα του Πόντου’ αποκαλεί τον Δράμας Παύλο σε κείμενό του στην εκκλησιαστική ιστοσελίδα arxon.gr ο αρχιμανδρίτης Φίλιππος Χαμαργιάς, πρωτοσύγκελος της μητρόπολης Μεσσηνίας.
«… Γιατί ο Παύλος ανήκει στη μερίδα των ανθρώπων που πέρασαν από τη ζωή μας και άφησαν ένα φως, ακόμη κι αν έμειναν λίγο. Ο Παύλος ανήκει στον ουρανό, σαν τα άστρα που δεν έσβησαν, ακόμη κι όταν ο χρόνος προσπάθησε να τα σκεπάσει με τα νέφη της λήθης…» υπογραμμίζει.
Το πλήρες κείμενο του αρχιμανδρίτη:
«Στο ξεχείλισμα του χρόνου, εκεί όπου οι μέρες παύουν να μετριούνται και γίνονται μνήμες, ο άνθρωπος στέκεται για λίγο σιωπηλός. Κοιτάζει πίσω του όσα έζησε, όσα έχασε, όσα δεν πρόλαβε να πει. Ο χρόνος, σαν ποτάμι ασταμάτητο, κυλά χωρίς να ρωτά αν είμαστε έτοιμοι να τον ακολουθήσουμε. Κι όμως, μέσα σε αυτή την αδιάκοπη ροή, υπάρχουν στιγμές που ξεχειλίζουν από νόημα.
Κάτι τέτοιες στιγμές η μνήμη μας ανακαλεί τον αλησμόνητο “Λέοντα του Πόντου” τον Δράμας Παύλο. Γιατί ο Παύλος ανήκει στη μερίδα των ανθρώπων που πέρασαν από τη ζωή μας και άφησαν ένα φως, ακόμη κι αν έμειναν λίγο. Ο Παύλος ανήκει στον ουρανό, σαν τα άστρα που δεν έσβησαν, ακόμη κι όταν ο χρόνος προσπάθησε να τα σκεπάσει με τα νέφη της λήθης.
Για ανθρώπους, σαν τον Δράμας Παύλο, δεν μετράνε πόσα χρόνια πέρασαν από την ημέρα που “έφυγε”, αλλά μετράνε τα χρόνια που έζησε και το πώς τα έζησε. Γιατί για τον Παύλο δεν είχαν σημασία οι επιτυχίες, αλλά οι αντοχές και το κουράγιο που έδινε σε όποιον στεκόταν απέναντί του. Ο Παύλος ήξερε να δίνει κουράγιο και δύναμη στον συνομιλητή του. Ένα κουράγιο και μια δύναμη που τα είχε σαν παρακαταθήκη από τους Πόντιους προγόνους του, που ήρθαν διωγμένοι και ξεριζωμένοι, μα στάθηκαν στα πόδια τους με πίστη και αντοχή.
Περνώντας λοιπόν τέσσερα χρόνια από την ημέρα που αναχώρησε για τη Θριαμβεύουσα Εκκλησία, διαπιστώνουμε ότι ο χρόνος, μπορεί να περνά αλλά ταυτόχρονα μάς δοκιμάζει και μάς μαθαίνει. Μας παίρνει πρόσωπα και πράγματα, μα μας χαρίζει σοφία.
Κάποτε νομίζουμε πως ο χρόνος είναι εχθρός, επειδή φεύγει γρήγορα. Ίσως όμως να είναι δάσκαλος. Μας θυμίζει ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο, ότι κάθε στιγμή αξίζει να τη ζούμε πιο συνειδητά. Μας καλεί να αγαπήσουμε πριν να είναι αργά, να μιλήσουμε πριν σωπάσει η ευκαιρία, να ζήσουμε πριν η ζωή γίνει απλώς ανάμνηση.
Και όταν ο χρόνος ξεχειλίζει, δεν χάνεται. Αφήνει πίσω του ως παρακαταθήκη, πρόσωπα σαν τον Δράμας Παύλο. Γιατί ο χρόνος δεν είναι μόνο αυτό που φεύγει, αλλά αυτό που μένει μέσα μας.»
