Τα στερνά τιμούν τα πρώτα… ή μήπως τα διαψεύδουν;

Υπάρχουν στιγμές που δεν χρειάζεται να πει κανείς πολλά. Αρκεί να θυμίσει όσα έλεγαν οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές πριν λίγα χρόνια.

Ο κ. Ρίζος, επί σειρά ετών, εξαπέλυε μύδρους κατά των «ξένων σχημάτων» και των καλλιτεχνών που έρχονταν από άλλες πόλεις, καθώς και κατά των τότε διοικήσεων και των υπηρεσιακών της ΚΕΠΑ. Το κεντρικό του επιχείρημα ήταν πάντα το ίδιο: «να στηριχθούν οι ντόπιοι καλλιτέχνες», «να αναπτυχθεί το δικό μας καλλιτεχνικό κεφάλαιο», «να επενδύσουμε στους ανθρώπους του τόπου μας».

Και σήμερα;

Πέντε συναυλίες στην ‘Εύηχη πόλη’ που κόστισαν πάνω από 80.000 ευρώ, την ώρα που τα ντόπια σχήματα αρκέστηκαν σε αμοιβές της τάξης των 1.500 ευρώ. Μια εικόνα που μόνο ως προκλητική μπορεί να χαρακτηριστεί, ειδικά όταν προέρχεται από τον ίδιο άνθρωπο που στο παρελθόν μπλόκαρε χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις και οδήγησε στην ακύρωση ολόκληρου προγράμματος επειδή –όπως έλεγε– δεν υπερτερούσαν οι ντόπιοι καλλιτέχνες. Ο ίδιος που έκανε αμέτρητες δημόσιες ειρωνικές δηλώσεις για παρόμοια προγράμματα και που, όταν δεν έχει τι να απαντήσει, καταφεύγει σε προσωπικούς χαρακτηρισμούς στο δημοτικό συμβούλιο.

Κορωνάς: Πέντε συναυλίες με κόστος 82.000 ευρώ. Συμμετοχή ντόπιων καλλιτεχνών; Η πατινάδα μηδέν ευρώ. Το Βεροιώτικο Τρίο 350 ευρώ. Από το περίφημο Μητρώο Καλλιτεχνών που τόσο διαφήμιζαν, πόσοι τελικά συμμετείχαν; Πόσοι αμείφθηκαν; Πόσοι ωφελήθηκαν; Οι Pagan 3.500 ευρώ στη Δράμα και 9.500 ευρώ στη Βέροια.

Η συζήτηση είναι αποκαλυπτική:

«Μηδέν για τους ντόπιους», παρατήρησε ο Θεόφιλος Κορωνάς.

Και η απάντηση;

«Έχουμε καταλάβει ότι δεν ευδοκιμήσατε στην ΚΕΠΑ, ψάχνετε να βρείτε ψεγάδια. Το σχήμα αυτό πριν τρία χρόνια δεν το ήξερε κανένας, τώρα το ξέρουν όλοι. Τριπλασιάστηκε το κόστος τους. Είστε αδαής».

Δηλαδή, από το «στηρίζουμε τους δικούς μας καλλιτέχνες» περάσαμε στο «αφού ακριβαίνουν οι ξένοι, καλά κάνουμε και τους πληρώνουμε περισσότερο».

Και όταν η συζήτηση επέστρεψε στους ντόπιους καλλιτέχνες, η απάντηση ήταν:

«Δύο αφιερώματα σε ντόπιους έγιναν κατά τη θητεία μου».

Δύο αφιερώματα. Αυτό είναι το αποτύπωμα μιας πολιτικής που κάποτε παρουσιαζόταν ως επανάσταση υπέρ της τοπικής δημιουργίας; (Σημείωση: το αφιέρωμα στον Σούλη Λιάκο ανατέθηκε επί θητείας Κορωνά, άρα πρόκειται ουσιαστικά για ένα αφιέρωμα σε όλα αυτά τα χρόνια.)

Η πραγματικότητα είναι αμείλικτη. Εκείνοι που κατηγορούσαν τους προηγούμενους για «εισαγόμενα σχήματα», σήμερα κάνουν ακριβώς το ίδιο. Εκείνοι που μιλούσαν για ενίσχυση του τοπικού καλλιτεχνικού δυναμικού, σήμερα βλέποντας ότι η πάγια τακτική τους μόνο υποβάθμιση έφερε στα πολιτιστικά της Βέροιας, αρκούνται πλέον σε συμβολικές συμμετοχές των ντόπιων και αποδεικνύουν με τον πιο ωμό τρόπο την υποκριτική στάση του κ. Ρίζου, ο οποίος όχι μόνο εγκατέλειψε όσα διακήρυττε, αλλά τα αντέστρεψε πλήρως, επιλέγοντας να υπηρετήσει μια πολιτική που ο ίδιος κάποτε κατήγγελλε με πάθος και στόμφο, αποκαλύπτοντας έτσι μια βαθιά αντίφαση λόγων και πράξεων που δεν μπορεί πλέον να κρυφτεί, αφήνοντας στους ντόπιους καλλιτέχνες ψίχουλα αμοιβών.

Και το πιο εντυπωσιακό; Η αγανάκτηση του χθες μετατράπηκε σε δικαιολογία του σήμερα.

Ίσως τελικά δεν άλλαξαν οι αριθμοί. Ίσως δεν άλλαξαν οι πρακτικές.

Αυτό που άλλαξε είναι οι καρέκλες.

Και όπως λέει ο λαός, τα στερνά τιμούν τα πρώτα. Στην περίπτωση όμως της διοίκησης της ΚΕΠΑ, μάλλον τα στερνά διαψεύδουν πανηγυρικά όσα οι ίδιοι διακήρυτταν ως πρώτα.