Γιάννης Καμπούρης: Εδώ καράβια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουν

Λογικά με τόσα έργα και αναπτυξιακές πρωτοβουλίες η Βέροια και γενικότερα η περιοχή μας θα έπρεπε να είναι πρότυπα ανάπτυξης, οπότε που στην ευχή στραβώνει το ζήτημα και εμφανίζουμε αυτή τη μιζέρια;

Και να ήταν μόνο αυτά. Τόσους υπουργούς και παράγοντες ευτυχήσαμε να έχουμε. Με τούτα και με δαύτα υποθέτω ότι όλοι μας την ίδια απορία έχουμε. «Με τον ήλιο τα βγάζαμε, με τον ήλιο τα βάζαμε, τι είχαν τα έρμα και ψοφούσαν;»

Ξέρω ότι κάτι τέτοιες διαπιστώσεις δεν ακούγονται ευχάριστα, αλλά εκτός του ότι είναι η πραγματικότητα και αυτό δεν χρήζει επιχειρηματολογίας, είναι που προσπαθούν να μας πείσουν να αρνηθούμε το προφανές. Αναπτυσσόμεθα μας λένε και ας μη το αντιλαμβανόμαστε εμείς, οι εθελοτυφλούντες ή επί το ορθότερο επαγγελματίες ανήσυχοι. Αλλά επειδή «άλλα τα μάτια του λαγού και άλλα της κουκουβάγιας», εμείς εκεί στο βιολί μας και στις αγωνίες μας.

Ναι είμαστε αλλεργικοί απέναντι στο όποιον σχεδιασμό. Μας λείπει ένα ορθολογικό και τεκμηριωμένο τοπικό αναπτυξιακό πρόγραμμα. Ένα πρόγραμμα που θα καταγράφει προβλήματα, δυνατότητες, προοπτικές, θα τεκμηριώνει, θα ιεραρχεί δράσεις και πρωτοβουλίες, ένα πρόγραμμα όπου θα εκφράζονται όλοι οι φορείς που απαρτίζουν την τοπική μας κοινωνία, ένα πρόγραμμα που θα συνθέτει όλες τις παραμέτρους και τα δεδομένα της τοπικής μας πραγματικότητας, ένα πρόγραμμα που θα κινητοποιεί τις τοπικές δυνάμεις.

Και δεν είναι μόνο αυτή η έλλειψη. Είναι που αρνούμαστε ακόμα και να μελετήσουμε τα δεδομένα της εποχής μας, θαρρείς και αυτή είναι αναγκασμένη να προσαρμοστεί στη δική μας αντίληψη και θεώρησή της. Έλα όμως που αυτή επιμένει και επιβάλλει τα δικά της, αδιαφορώντας για ότι εμείς πιστεύουμε. Έτσι οι «χαμένοι» στην εποχή μας πολλαπλασιάζονται και εμείς με τα μυαλά που κουβαλάμε, βάζουμε σοβαρή υποψηφιότητα να ενταχθούμε σε αυτούς, αν δεν είμαστε ήδη.

Αφήστε που εκτός των άλλων δεν κουβαλάμε και κουλτούρα συνεργασίας. Η συλλογικότητα, ο διάλογος δεν είναι στο DNA μας. Οτιδήποτε ξεφεύγει από το μικρόκοσμο μας, τα δικά μας «καλά και συμφέροντα» είναι απορριπτέο και το πολεμάμε. Υιοθετούμε μια ιδέα αρκεί να είναι δική μας ή να μας υπηρετεί, ανεξάρτητα αν αυτή είναι ασύμβατη με την πραγματικότητα. Αλλά ακόμα και «καλύτερες» ιδέες πρέπει να περνάνε από κόσκινο, γιατί όλες οι επιλογές μεταφράζονται σε αντίστοιχο κόστος και η λυπητερή θα σκάσει μύτη κάποια στιγμή, είναι που και το προσδοκώμενο κέρδος ή όφελος δεν θα προκύψει. Και βέβαια να υπολογίζουμε και το χαμένο παραγωγικό χρόνο που σπαταλάμε σε μια λάθος επιλογή, είναι μια άλλη επιλογή που χάθηκε από τη δική μας κακή ιεράρχηση, αξιολόγηση.

Και ποτέ δεν είδα να αξιολογούμε τα αποτελέσματα των επιλογών μας και πως να τα αξιολογήσουμε άλλωστε, αφού δεν προσδιορίζουμε με σαφήνεια το προσδοκώμενο όφελος, δεν έχουμε καν στοχοθεσία. Το ομολογώ έξυπνη τακτική αυτή, που επιτρέπει να θριαμβολογείς ακόμα και αν έπιασες πάτο.

Και όλα αυτά σε μια εποχή όπου ο ανταγωνισμός ανθεί και δεν αρκεί να τρέχεις, πρέπει να τρέχεις γρηγορότερα από τους άλλους.

 Και πάντα να έχουμε στο μυαλό μας ότι οι διαθέσιμοι πόροι μας δεν είναι ανεξάντλητοι, το αντίθετο. Οπότε πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί στη διαχείρισή τους, δεν έχουμε την πολυτέλεια της «σπατάλης».

Και μιλώντας για τοπικό αναπτυξιακό πρόγραμμα, πρέπει επιτέλους να προσδιορίσουμε ποια είναι η βασική μας αναπτυξιακή ρότα. Αν κάποιος μας ρωτήσει ποιο είναι το αναπτυξιακό – οικονομικό μας προφίλ τι του απαντάμε; Ο αγροτικός τομέας, η κτηνοτροφία, ο τουρισμός, ο πολιτισμός, ή δεν ξέρω τι άλλο, τι από όλα αυτά μας χαρακτηρίζει και μας εκφράζει. Βέβαια το ένα δεν αποκλείει το άλλο, αλλά η αιχμή είναι μία και εκεί θα πρέπει να δώσουμε το βάρος των όποιων προσπαθειών μας.

Οι συνέργειες πρέπει να είναι βασική μας επιλογή. Σε μια εποχή όπου όλα είναι αλληλένδετα και αλληλεξαρτώμενα, δε μπορεί εμείς να χαράζουμε αυτόνομες πορείες αδιαφορώντας για τα παράλληλα τεκταινόμενα, είτε σε τοπικό, είτε σε εθνικό ή ακόμα και σε διεθνές επίπεδο.

Θεωρητικά όλα αυτά θα πείτε, εντάξει αλλά που υπάρχει ένα βήμα, μια αφορμή να μιλήσουμε πιο συγκεκριμένα ; Ένα δημοτικό συμβούλιο που αναλώνεται σε επουσιώδεις συζητήσεις, επαγγελματικοί φορείς και ενώσεις που κοιτάνε με μονομέρεια μόνο τα του οίκου τους, συνδικαλιστικές ενώσεις, σωματεία κλπ που επικεντρώνονται αποκλειστικά και μόνο στις διεκδικήσεις τους. Και δεν ξέρω αν ξεχνώ κανένα.

Μα αυτά δεν είναι αρμοδιότητα μας μπορεί να απαντήσει κάποιος. Σωστά ζούμε στην ονειρεμένη χώρα των αναρμόδιων!

Καλά το πάμε, εδώ καράβια χάνονται βαρκούλες αρμενίζουν.

Υ.Γ.: Επειδή θα πείτε και τι να συζητήσουμε, έτσι τηλεγραφικά να σταχυολογήσω μερικά από τα ζητήματα που κατά την κρίση μου – και προφανώς δεν είναι τα μοναδικά - θα έπρεπε να όχι μόνο να συζητήσουμε αλλά και να παρέμβουμε… βιοτεχνική ζώνη, Αναδιάρθρωση Ζωνών Οικιστικού Ελέγχου, Κτηνοτροφικό Πάρκο, Κέντρο Υποστήριξης Αγροτικής Παραγωγής, Εμπόριο, Τουριστική Προβολή, Μεταφορές, κλπ. κλπ. … μα να μην υπάρχει ένα τοπικό συντονιστικό αναπτυξιακό όργανο – και αν δεν υπάρχει νομικό πλαίσιο ας γίνει έστω και άτυπο… μα να μη διεκδικούμε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό τοπικής αυτοδιοίκησης, έτσι για να τη βγάζουμε καθαρή, να μην έχουμε ευθύνες για το χάλι μας και απλά να βρίζουμε τους πιο πάνω – πολύ βολικό… ε και για να μην είμαστε μίζεροι, ας πούμε και τα θετικά, κάναμε δυνατό καρναβάλι, ονειρευόμαστε να γίνουμε πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης, και ότι άλλο ήθελε προκύψει… είπαμε, εδώ καράβια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουν…

Βέροια, 19 Μαΐου 2026 - Γιάννης Καμπούρης