Ελληνικό ακτινίδιο. 2ο σε ποσότητα παγκοσμίως, 3ο σε εξαγωγές... μα στη μισή τιμή!
«Το ελληνικό ακτινίδιο βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι. Διαθέτει ισχυρή παραγωγική βάση, κλιματολογικά πλεονεκτήματα και αξιόλογη θέση στην παγκόσμια αγορά ποσοτήτων. Αυτό που λείπει είναι η μετατροπή αυτής της παραγωγικής δύναμης σε εμπορική αξία…»
Τα παραπάνω αναφέρει σε άρθρο του ο Χρήστος Γιαννακάκης, πρόεδρος της Κοινοπραξίας Συνεταιρισμών Οργανώσεων Παραγωγών Ημαθίας.
Μεταξύ άλλων σημειώνει ότι η Ελλάδα εξάγει 212.000 τόνους ακτινιδίων ετησίως και κατέχει τη 2η θέση παγκοσμίως σε παραγόμενη ποσότητα, ωστόσο εισπράττει μόλις 1.116 €/τόνο, ενώ ο παγκόσμιος μέσος όρος αγγίζει τα 2.305 €. Η ψαλίδα αυτή στην τιμολόγηση αποτελεί ίσως το μεγαλύτερο ζητούμενο για τον κλάδο σήμερα. Με άλλα λόγια, η Ελλάδα πουλά ακτινίδια σε τιμή που αντιστοιχεί στο 48% της μέσης τιμής των κορυφαίων χωρών. Εξάγει τρίτη σε ποσότητα, αλλά πέμπτη σε αξία, ένα ψαλίδι που αποτυπώνει με σαφήνεια τη χαμηλή προστιθέμενη αξία του εξαγόμενου ελληνικού ακτινιδίου.
«Το χάσμα των 1.189 €/τόνο ανάμεσα στην ελληνική εξαγωγική τιμή και τον παγκόσμιο μέσο όρο δεν είναι απλώς ένας αριθμός, είναι το μέτρο της ευκαιρίας που αναμένει να αξιοποιηθεί. Εάν η Ελλάδα καταφέρει να φτάσει έστω στον παγκόσμιο μέσο όρο τιμολόγησης, τα επιπλέον έσοδα από τις εξαγωγές θα ξεπερνούσαν τα 224 εκατ. ευρώ ετησίως, χωρίς να εξαχθεί ούτε ένας τόνος παραπάνω» αναφέρει.
Η ανάλυση των δεδομένων, σύμφωνα με τον κ. Γιαννακάκη, αναδεικνύει ένα κεντρικό στρατηγικό δίλημμα για τον ελληνικό κλάδο ακτινιδίου: η Ελλάδα παράγει και εξάγει μεγάλες ποσότητες, αλλά δεν καταφέρνει να αποτυπώσει αντίστοιχη εμπορική αξία στις διεθνείς αγορές. Οι παράγοντες που συμβάλλουν σε αυτή τη δυσαναλογία είναι πολλαπλοί:
Έλλειψη διαφοροποίησης ποικιλιών. Η σχεδόν αποκλειστική καλλιέργεια Hayward σημαίνει ότι η Ελλάδα ανταγωνίζεται στο ίδιο τμήμα αγοράς με δεκάδες άλλες χώρες, χωρίς διακριτό προϊόν. Νέες ποικιλίες όπως η κίτρινη ή η κόκκινη ακτινιδιά επιτυγχάνουν υψηλότερες τιμές παγκοσμίως.
Αδύναμο branding. Το ελληνικό ακτινίδιο δεν έχει αποκτήσει τη διεθνή αναγνωρισιμότητα που απολαμβάνει π.χ. η Zespri (Νέα Ζηλανδία), μια εταιρεία-μοντέλο που έχει μετατρέψει το ακτινίδιο σε premium branded προϊόν.
Κατεύθυνση εξαγωγών. Αν οι κύριες αγορές-προορισμοί είναι χώρες που πληρώνουν χαμηλές τιμές, αυτό αντικατοπτρίζεται άμεσα στη μέση τιμή εξαγωγής. Η στροφή προς αγορές υψηλής τιμής (Ασία, Σκανδιναβία, Αγγλία) απαιτεί επένδυση σε πιστοποιήσεις, logistics και εμπορικές σχέσεις.
Συσκευασία και τυποποίηση. Η προστιθέμενη αξία δεν πηγάζει μόνο από το προϊόν, αλλά και από τον τρόπο που παρουσιάζεται. Επενδύσεις σε σύγχρονες γραμμές συσκευασίας και ποιοτικής διαλογής μπορούν να αναβαθμίσουν την εμπορική εικόνα του ελληνικού ακτινιδίου.
