Λίνα Βαλσαμίδου για τον Γιώργο Σταυριανό: Τα φεγγάρια που γίνονται μουσική δεν τα σβήνει καμία ανατολή
Κηδεύτηκε το μεσημέρι της Κυριακής στη Φλώρινα ο μουσικοσυνθέτης, λογοτέχνης και πανεπιστημιακός δάσκαλος, Γιώργος Σταυριανός. Μια γλαφυρή περιήγηση στο μουσικό και λογοτεχνικό έργο για τον εκλιπόντα δημοσιεύει στο χρονολόγιό της η Λίνα Βαλσαμίδου, παιδαγωγός, δημοσιογράφος και λογοτέχνης από τη Νάουσα:
«Τον καθηγητή και συνθέτη Γιώργο Σταυριανό τον γνώρισα στη Φλώρινα, στο Μεταπτυχιακό μου των Πολιτισμικών Σπουδών. Οι συναντήσεις μας δεν ήταν πολλές. Όμως είχαν μια παράξενη πυκνότητα, μια σχεδόν υπνωτική γοητεία. Μιλούσαμε για τη μουσική, για την ποίηση, για τις λέξεις. Τις κρατούσε με την τρυφερότητα ενός συνθέτη. Τις έντυνε με μια μυστική παρτιτούρα, τις λύτρωνε από τη γυμνότητά τους και τις άφηνε να αναπνεύσουν ως μουσική.
Ίσως γι' αυτό ο κόσμος μοιάζει ξαφνικά Έρημη Πόλη. Κι όμως, όσοι/ες τον συναντήσαμε γνωρίζουμε πως δεν έφυγε χθες σιωπηλά. Άφησε πίσω του Το χρώμα της μνήμης, μας ψιθύρισε πως Άνεμος είναι ό,τι δεν μπορεί να φυλακιστεί, απέδειξε πως ακόμη και Οι φόβοι του μεσημεριού μπορούν να μεταμορφωθούν σε μουσική. Αναζήτησε Πού να τελειώνει η θάλασσα, ξεσκέπασε Το πιο μεγάλο ψέμα, ύψωσε το βλέμμα σε έναν Καθαρό ουρανό και μας χάρισε το αιώνιο Ήσουνα φεγγάρι, που θα φωτίζει τις νύχτες της μνήμης μας. Κι αν κάτι μας δίδαξε τελικά η διαδρομή του, είναι πως στην τέχνη -όπως και στη ζωή- Στην πολιορκία πέφτει πάντα η Τροία.
Και όταν οι νότες σώπαιναν, συνέχιζε να συνθέτει με τις λέξεις. Άφηνε Πόρτες μισάνοιχτες για όσους τολμούσαν να περάσουν, αναζητούσε Την αλήθεια της νύχτας, πρότεινε Μια νέα αφήγηση του κόσμου και μας καλούσε να διασχίσουμε ακόμη και τις πιο Απαγορευμένες περιοχές της μνήμης, της σκέψης και της ψυχής.
Ο καθηγητής του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας-συνθέτης και λογοτέχνης Γιώργος Σταυριανός αφήνει ένα σπάνιο μουσικό, λογοτεχνικό έργο και ένα δυσαναπλήρωτο κενό.
Κάποιες μελωδίες δεν τελειώνουν όταν σβήσει η τελευταία νότα. Συνεχίζουν να κατοικούν μέσα στον χρόνο.
Καλό σας ταξίδι, κύριε Σταυριανέ. Τα φεγγάρια που γίνονται μουσική δεν τα σβήνει καμία ανατολή.»
