Ελένη Τσαλιγοπούλου: Όσο πιο πίσω κοιτώ τόσο πιο όμορφη ήταν η Νάουσα
«Μεγάλωσα στη Νάουσα, σε μια πανέμορφη πόλη. Όσο πιο πίσω κοιτώ, βέβαια, τόσο πιο όμορφη ήταν. Μια πόλη γεμάτη φύση, χωρίς πολυκατοικίες, με δεκάδες παιδιά να παίζουν στους δρόμους. Εγώ με την οικογένειά μου μέναμε στα προσφυγικά, σε μια γειτονιά όπου ήταν σαν να ήμασταν όλοι συγγενείς. Όλες τις ηλικιωμένες κυρίες τις φωνάζαμε ‘θείες’. Αυτή την αμεσότητα και τη φροντίδα θυμάμαι. Όλα τα σπίτια ήταν ανοιχτά, μας προσέφεραν φρέσκια λεμονάδα, ζεστό ψωμί, και πολλές φορές μαζευόμασταν όλοι μαζί για φαγητό. Ήμασταν μεγάλες οικογένειες, κάτι που σήμερα δεν το βλέπεις πια. Βρισκόμασταν όλοι μαζί και μέσα από το φαγητό και το κρασί ζούσαμε απίστευτα γλέντια, χαρές, συγκινήσεις· την ίδια την ανθρώπινη επαφή. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό για εμένα. Μεγαλώνοντας, προσπαθώ συνεχώς να βρίσκω τη μνήμη μου μέσα από τέτοιες στιγμές…»
Κάπως έτσι ξεκινά η Ελένη Τσαλιγοπούλου μία συνέντευξη εφ' όλης της ύλης στην ‘Parallaxi’, με αφορμή τη συναυλία της 25ης Ιουλίου, παρέα με τη Δήμητρα Γαλάνη, στον Λόφο της Σάνης, με την ιστορική ορχήστρα Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας Βόλου.
Διαβάστε περισσότερα εδώ:
